Tranen.

Tranen komen onverwachts, als ik een film kijk, muziek luister, de krant of een boek lees, met de hond wandel, aan vroeger denk, ik probeer ze te verbergen, schaam me er een beetje voor, maar dat lukt niet altijd. Het is niet erg (meer), het hoort bij me, sentimenteel als ik ben, het overvalt me altijd weer, het maakt niet uit wanneer of waar ik ben. Nou ja, het is ook niet zo erg toch.

Ik huil.

Ik zit buiten op de veranda , lees mijn boek uit, een bestseller, een vader gaat dood, sterft en ik moet denken aan de laatste maanden, weken van mijn vader. Uit het ziekenhuis kwam hij terug naar het huis waar hij zo lang had geleefd om te sterven, te overlijden. Overlijden = doodgaan, het gaat over lijden, pijn voor de dood, het is een verschrikkelijk vooruitzicht om een leven af te sluiten in een pijnlijke dood, maar wij kunnen niet kiezen, het overkomt je. De laatste weken samen waren ontroerend, dat besefte ik niet op dat moment, nu denk ik er aan terug met een brok in mijn keel, het ging zo snel,ik stelde het afscheid uit, er is altijd hoop tot de dood lachend de hoek om kwam op het pleintje waar mijn ouders woonden. Mijn vader zag het, was er bang voor, hij zakte langzaam weg, gaf de dood een hand en samen vertrokken ze naar een onbekende bestemming, misschien zijn ze onderweg nog even langs haselunne gegaan, een vuurtje aan om het warm te krijgen, maar de dood heeft het altijd druk en geen tijd voor dat soort fratsen.

Ik huil als ik lees hoe een vader sterft, het is prachtig geschreven, het verdriet is onbeschrijfbaar.

Joe.

We hebben naar een prachtige film gekeken, the lady in the van (bbc film), ontroerend en zo heel mooi gespeeld. Daarna valt het even stil, ik kan mijn boek uitlezen, buiten gaan zitten, het is te laat om een vuurtje aan te steken, naar bed gaan kan ook, maar ik ben nog niet moe. Ik zoek op youtube naar het laatste live-concert van Joe, in Keulen, een jaar voor zijn overlijden, zo ongelofelijk mooi, alles van de eerdere concerten die ik van hem heb gezien en gehoord komt terug in herinneringen aan de tijd van toen. Meer dan veertig jaar zingen en optreden hebben zijn sporen achter gelaten, zichtbaar, zijn stem is niet meer zo vol als toen, maar zijn timing is nog steeds perfect, Joe woont in de liedjes die hij zingt met heel zijn hart, net als altijd.

Het eerste concert in 1979 in Eindhoven met een Joe die de sterren van de hemel zong op weg naar die hemel door drank en drugs gebruik, maar hij leefde nog lang en gelukkig, een sprookje als je zijn verhaal leest.

Tuin.

In een grote tuin is er altijd wel wat te doen, het gras moest hoog nodig worden gemaaid, er zijn plantjes die in de moestuin moeten worden geplant, gevolg is dat de slakken zich er aan te goed doen en er weinig groeit in de groentetuin. Wat wel opkomt is oost-indische kers,aardpeer en heel veel gras en onkruid, volgende winter zal ik me eens verdiepen in het onderhouden en bijhouden van een moestuin, het liefst zonder bestrijdingsmiddelen, maar slakken zijn wel een plaag, het is niet anders. Gelukkig verkopen ze in de supermarkt ook groenten, ik hoef er niet wakker van te liggen, het geeft wel wat ergernis, maar daar stap ik ook over heen. Het gras is gemaaid, de machine haperde even, vriend Jolle kwam kijken met een krentenbol in de hand, we konden niets ontdekken, later liep het apparaat weer prima, ik ben geen monteur, ook niet technisch ingesteld, als er op dat terrein iets stuk is dan moet ik naar de garage of reparateur. Het is groen in de tuin, vogels vliegen af en aan, er lag een vogelnestje in de sloot, misschien slecht gebouwd of overvallen door een grotere vogel, ik weet het niet, de natuur gaat zijn gang, ik kijk toe en geniet er van.

Fruitmand.

Ik lees een boek, lezen doe ik altijd, met een verhaal over een vader die in het ziekenhuis ligt om te genezen van kanker, een hopeloze strijd, bezoek dat komt en iets meeneemt. Ik zie de ziekenhhuiskamer van mijn vader zo voor me, tekeningen van de kleinkinderen op de wand achter het bed, niet te zien voor de patient, een verrijdbare tafel naast het bed waarop van alles staat, veel sapjes, fruit, water, soms de resten van een maaltijd, een boek of krant, onderin andere spullen in een kastje, ook nog de afstandsbediening van de tv of zoiets. En vooral dat fruit dat mensen meenemen naar het ziekenhuis om zieken te genezen, we sturen een fruitmand bij ziekte, ik word er nu niet goed van als ik er aan denk, misschien een fles sterke drank, wijn of een biertje in mijn geval, vooral geen fruit.

Stilte.

Ik zit in mijn luisterstoel zonder muziek aan, hoor af en toe een auto voorbij komen, de hond ligt aan/op mijn voeten en snurkt, het is goed om in stilte te zitten. Een vlieg komt voorbij, zoemt irritant om me heen, verstoort de stilte nauwelijks met muziek aan had ik het niet gemerkt, laat staan gehoord. Stilzijn is het genieten van niets dat er altijd is maar vaak niet wordt opgemerkt omdat het meestal zo druk en vol lawaai is in ons leven, misschien zijn we bang voor de stilte, om niets te zeggen. In een ontmoeting voeren woorden de boventoon, we praten door ook zonder dat we elkaar iets te vertellen hebben, geluid moet er zijn, muziek komt van een telefoon, tablet of weet ik het, als ik in de trein zit zie ik (bijna) niemand meer die dromerig uit het raam staart en kijkt wat er te zien is buiten, het gebeurt binnen op het scherm. De grote wereld is klein geworden, alles is te zien en te volgen op je mobiel of wat je dan ook bij je hebt aan apparatuur, een enkeling leest nog een boek of krant, die zit in de stilte coupe, waar zelfs fluisteren soms verboden is, de tolerantie neemt af, als het ergens verplicht stil moet zijn dan moeten we ons daar aan houden, we worden er op gewezen, maar genieten kunnen we er niet meer van, gedwongen stilte is net zo iets als sex als je er geen zin in hebt, maar het kan snel veranderen, we blijven mensen, onberekenbaar.

Bezinning.

Als je hoort dat iemand dood gaat, nog ongeveer vier weken te leven heeft dan vraag ik me af hoe ik op dat nieuws zou reageren? Boos, kwaad, berustend, kalm, apatisch of anders, ik weet het niet, misschien wil ik het niet weten, er nog niet over na denken, ik schuif het weg. Vandaag hoorde een bewoner op mijn werk dat haar moeder nog hooguit vier weken te leven heeft, moeilijk als je de wereld om je heen niet of nauwelijks begrijpt, verdriet is er wel, heel eerlijk, meer wil ik er niet over vertellen, maar het zet me wel aan het denken over leven en dood, memento mori.

De pony en de hond.

Er zijn van die dagen dat er niet zo heel veel gebeurt, ik sta op, krant en koffie, rommel wat aan rond het huis, dat gaat helemaal goed. Er moet gekookt worden, geen probleem, moussaka dat is heerlijk, wel veel werk, maar dochter julia is weer thuis en zij mag kiezen. Vanavond laat ik de hond uit, neem gelijk de pony mee, dan kan ze haar buikje rond eten, dat doe ik wel vaker zo'n ommetje rond de bosjes, heel rust gevend voor iedereen.